Pertandingan Piala Dunia
Bolasepak 2010 di Afrika Selatan sudah hampir ke penghujungnya. Sudah hampir
sebulan peminat bolasepak di Malaysia bersorak menyaksikan pertarungan antara
negara-negara selain daripada negara tanahair mereka sendiri.
Dalam keghairahan
bersorak pasti ramai yang tertanya, ‘Bilalah agaknya pasukan kebangsaan
Malaysia akan beraksi di pusingan akhir Piala Dunia?’
Melihat pada
prestasi pasukan kebangsaan sepanjang beberapa tahun yang lalu, agak mustahil
Malaysia dapat beraksi di pentas Piala Dunia. Senarai ranking mutakhir
Persekutuan Bolasepak Antarabangsa (FIFA) meletakkan Malaysia di tangga 146,
setaraf dengan ‘gergasi’ bolasepak yang lain seperti Turkmenistan, Burundi dan
Madagascar.
Walhal, kurang 30
tahun yang lalu pasukan bolasepak kebangsaan duduk setaraf dengan Jepun dan
Korea Selatan yang sudah berturut kali layak ke pusingan akhir Piala Dunia.
Saya sempat
menyaksikan pertarungan antara Malaysia dan Jepun sebanyak dua kali di Stadium
Merdeka pada tahun 1980-an. Pertamanya di peringkat separuh akhir Pestabola
Merdeka 1986: Malaysia menang 2-1 dalam masa tambahan. Perlawanan kedua ialah
di pusingan kelayakan Piala Asia 1988: Malaysia tewas 0-1.
Sekarang, sekiranya
Malaysia berjaya menewaskan Jepun ataupun tewas tipis di tangan mereka, pasti
dianggap kejayaan yang sangat besar. Walaupun tewas 0-1 pada tahun 1988,
hakikatnya Malaysia pada perlawanan tersebut menguasai pasukan Jepun sepanjang
tempoh perlawanan. Kekalahan tipis ketika itu dianggap cukup mendukacitakan.
Kemerosotan pasukan
bolasepak kebangsaan boleh dilihat daripada pelbagai sudut. Yang pasti,
kemerosotan ini banyak mencerminkan beberapa perkara ‘pelik’ yang berlaku di
dalam negara.
Pertama, jika
dilihat pada barisan pemain kebangsaan sekarang, sudah tidak ada lagi pemain berbangsa
Cina yang menyarung jersi kebangsaan. Malah, hanya S. Kunalan, pemain dari
Negeri Sembilan yang merupakan pemain bukan Melayu tunggal yang sering turun
dalam kesebelasan utama pasukan kebangsaan.
Sudah pasti
kemerosotan prestasi pasukan bolasepak kebangsaan bukan kerana tiadanya pemain
berbangsa Cina. Cuma, apa yang berlaku ialah menularnya polarasi kaum dalam
arena sukan negara.
Bolasepak kini boleh
dianggap sukan untuk kaum Melayu sahaja, manakala kaum Cina lebih tertumpu pada
acara sukan lain seperti bola keranjang dan bola tampar . Dalam bersukan pun
sudah kurang integrasi antara kaum! Bukankah ini sesuatu yang amat menyedihkan?
Saya percaya
kepelbagaian kaum dalam sebuah pasukan bolasepak ada manfaatnya. Lihat saja
pada pasukan Jerman dalam kejohanan Piala Dunia kali ini. Dalam kesebelasan
utama pasukannya yang membenam England dan Argentina, ada permain yang
berbangsa Turki, ada yang berasal dari Ghana dan Tunisia, dan di bangku
simpanan ada pemain-pemain yang berasal dari Sepanyol dan Brazil.
Pemain-pemain ini
membawa pembaharuan dalam corak permainan pasukan Jerman. Jika sebelum ini
mereka dianggap hanya bergantung kepada disiplin dan organisasi permainan yang
tinggi, pasukan Jerman kali ini dilihat mempamerkan aksi menyerang yang baik
dan kreatif.
Jangan dipolitikkan sukan
Pasukan kebangsaan Malaysia
dahulunya punya kelebihan ini.
Pemain-pemain Melayu
dan India lebih exspresif mempamerkan skil permainan manakala pemain-pemain
berbangsa Cina dan Sikh punya daya tumpuan dan disiplin yang tinggi. Maka,
tidak hairan jika dilihat pada senarai pemain kebangsaan pada tahun 1970-an dan
awal 1980-an, tembok pertahanan negara dibarisi pemain-pemain seperti Soh Chin
Aun, Santokh Singh, Lee Kin Hong dan Serbegeth Singh; dan tonggak serangan
digalas pemain seperti Mokhtar Dahari, Shukor Salleh, Hassan Sani dan Zainal
Abidin Hassan.
Budaya yang berbeza
membawa gaya permainan yang berbeza, dan ini membawa manfaat bila diadun dengan
sempurna.
Seperkara lagi yang menyedihkan
dalam bolasepak negara ialah penglibatan ahli-ahli politik. Memang benar,
daripada sudut kewangan penglibatan ahli-ahli politik itu membawa manfaat.
Mereka mampu menarik dana yang diperlukan untuk mengurus persatuan bolasepak
tempatan. Selain daripada itu, penglibatan mereka sebenarnya tidak perlu.
Saya tidak faham
misalnya mengapa jawatan presiden persatuan-persatuan bolasepak negeri sering
dipegang menteri-menteri besar. Tidak cukupkah kerja di pejabat menteri besar
sehingga perlu mencari kerja tambahan mengurus persatuan bolasepak? Mengapa
tidak dibiarkan sahaja pentadbir profesional mentadbir dan membuat keputusan?
Saya percaya ramai
menganggap penglibatan ahli-ahli politik ini tidak lebih daripada usaha mencari
publisiti murahan.
Kita tidak mahu
ahli-ahli politik masuk campur kerana tidak mahu ‘penyakit politik’ meresap
dalam bolasepak. ‘Penyakit’ yang paling ketara ialah kurangnya fokus pada
rancangan jangka panjang. Banyak dana dan tenaga lebih tertumpu pada kejayaan
serta merta. Siapa di kalangan ahli-ahli politik yang mahu membuang masa
merancang pelan jangka panjang seperti ‘Malaysia ke Piala Dunia 2018’? Tahun
2018 itu sangat jauh dan jangka hayat politik mereka mungkin tamat sebelum itu.
Sekiranya
perancangan rapi dibuat, saya percaya pasukan bolasepak kebangsaan mampu
bersaing di peringkat antarabangsa. Saiz dan tubuh pemain yang kecil tidak lagi
boleh dijadikan alasan.
Pemain-pemain Jepun
dan Korea Selatan sudah membuktikan ia bukanlah penghalang untuk mengecap
kejayaan. Kejayaan pasukan kebangsaan merangkul pingat emas Sukan SEA tahun
lalu perlu dijadikan asas kejayaan yang lebih besar pada masa hadapan.
Bersorak untuk pasukan
Brazil, Sepanyol dan Argentina dalam pertandingan Piala Dunia banyak membawa
kepuasan. Namun, bagi setiap peminat bolasepak di tanahair, tidak ada yang
lebih memuaskan dan membanggakan daripada bersorak untuk pasukan Malaysia dan
mendengar lagu Negaraku berkumandang di stadium. Bilalah agaknya impian ini
boleh menjadi kenyataan?
Kredit: cpiasia
Sumber : https://pisangdaily.com/mengapa-harimau-malaya-tidak-pernah-layak-ke-piala-dunia-fakta-ini-pasti-mengejutkan/